Psikolojik görüşmede bir sorunun ardından sessiz kalmak, anlatacak hiçbir şey olmadığı anlamına gelmeyebilir. Kişi duygusunu tanımlamaya, anısını toparlamaya veya soruyu anlamaya çalışıyor olabilir. Hemen yeni bir konu bulma baskısı, o sırada oluşan düşüncenin fark edilmesini zorlaştırabilir.

Sessizlik rahatsız ediyorsa bunun kendisi anlatılabilir. Yanlış bir yanıt vermekten çekinmekle nereden başlayacağını bilememek farklı deneyimlerdir. Uzmanla bu farkı konuşmak, görüşmenin hızını ve soruların biçimini düzenlemeye yardımcı olabilir. Susmanın tek bir gizli anlamı bulunduğu varsayılmamalıdır. Profesyonel bir bakış için çukurambar psikolog randevusu planlamak yararlı olur.
Bazen sözcük bulmak yerine bedendeki bir duyumu veya akla gelen kısa bir görüntüyü tarif etmek başlangıç sağlayabilir. Bir konu çok yoğun geliyorsa devam etmek istemediğini belirtmek mümkündür. Görüşme sırasında konuşmanın kesilmesi kişisel yetersizlik gibi değerlendirilmeyip o anki deneyimin parçası olarak ele alınır. Daha ayrıntılı bilgi isteyenler ankara psikolog sayfasına göz atabilir.
Uzmanın sessizliğe yaklaşımı anlaşılmıyorsa ne beklendiği sorulabilir. Düşünmek için alan bırakılmasıyla kişinin yalnız ve anlaşılmamış hissetmesi aynı şey değildir. Bir sonraki görüşmede önceki sessiz anın nasıl yaşandığı da konuşulabilir. Böylece sessizlik, zorla doldurulacak bir boşluk olmaktan çıkıp iletişimin nasıl kurulduğunu anlamaya yarayan somut bir deneyim hâline gelebilir.
İlgili sayfa: Bilişsel Davranışçı Terapi ve Felsefe: Düşüncenin Duyguya Etkisi